Γιατί να υπάρχουν εργασιακές και ασφαλιστικές ανισότητες;

Ο κ. Αλογοσκούφης δήλωσε πως σχεδιάζει να καταργήσει τις διακρίσεις ανάμεσα στους εργαζομένους στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Και σε αυτό συμφωνούμε μαζί του. Εκεί που διαφωνούμε, είναι ποιος από τους δύο τομείς πρέπει να θεωρηθεί ως βάση της εξίσωσης. Η λογική κοινωνική πολιτική επιβάλλει να υποχρεωθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία να πληρώνει τους εργαζομένους της, όπως και το δημόσιο.

Καθόλου ανέφικτο δεν είναι κάτι τέτοιο. Χρειάζεται απλώς πολιτική βούληση και συνδικαλιστική εγρήγορση, με συνδικαλιστές που δεν λαμβάνουν παχυλές αποζημιώσεις για τη συμμετοχή τους σε διοικητικά συμβούλια και είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν και να χάσουν την καρέκλα τους, για να προασπίσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Ερώτημα αδαούς

Γιατί κανείς δεν αναφέρεται στην ταμπακιέρα; Γιατί κανείς δεν λέει ή δεν γράφει πως το ασφαλιστικό δεν μπορεί να μείνει έξω από την επίδραση του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος επιβάλλεται στην Ευρώπη; Πώς όσα ακούγονται για καταρρέοντα ταμεία και για τις απάτες που τα οδήγησαν στην κατάρρευση επιδιώκουν να οδηγήσουν τους Έλληνες στην ιδιωτική ασφάλιση;

Πολλά μπορεί να ειπωθούν τόσο υπέρ όσο και κατά μίας τέτοιας προοπτικής. Το τραγικό είναι πως δεν λέγονται και αυτό θεωρούμε πως είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Η προσπάθεια να αποκρυβεί αυτή η πλευρά του ζητήματος, χάριν του πολιτικού κόστους, δεν νομίζουμε πως μπορεί πλέον να ευδοκιμήσει. Δεν είναι δυνατόν σε μία κοινωνία που επιλέγει να είναι νεοφιλελεύθερη, να μείνει το ασφαλιστικό της σύστημα σοσιαλιστικό.
Βέβαια, είναι ένα άλλο, ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα το ποιός αποφασίζει την φιλελευθεροποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Αν σκεφτούμε τί ψηφίζουμε, δεν είναι δυύσκολη η απάντηση. Τα τέσσερα τουλάχιστον κόμματα που στείλαμε στη Βουλή έχουν φιλελεύθερη πολιτική. Λοιπόν, τίς πταίει;