Η εβραϊκή θηριωδία δεν τελειώνει!

Τις τελευταίες μέρες κατά έναν περίεργο τρόπο χάθηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ η Γάζα. Σε τέτοιο βαθμό που να νομίζει κανείς πως οι σφαγές αμάχων τελείωσαν! Όμως δεν συμβαίνει αυτό, αλλά τα ελληνικά ΜΜΕ το κάνουν γαργάρα, καθώς μάλλον υπάρχουν έξωθεν παρεμβάσεις.



Αλλά και τι να πούμε για τον ΟΗΕ; Ποιος πλέον ο λόγος ύπαρξής του; Δεν αντιδρά σε αυτή την κατάφορη παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας θυμίζοντας έτσι το προκάτοχό του σχήμα, την Κοινωνία των Εθνών. Πραγματικά στις παραμονές του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Κοινωνία των Εθνών δεν κατόρθωσε να σταματήσει την παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας από τα φασιστικά κυρίως κράτη. Η κατάσταση αυτή διογκώθηκε και οδήγησε στον πόλεμο. Το ίδιο φαίνεται πως θα συμβεί και τώρα. Χρειάζεται απλώς να βρεθεί ο συνασπισμός κρατών που θα συνεχίσει τις παραβιάσεις που ξεκίνησε το Ισραήλ.

Αυτά τα γράφουμε καθώς θεωρούμε πως για τους διπλωμάτες που δραστηριοποιούνται στον ΟΗΕ δεν τίθεται θέμα πραγματικού ενδιαφέροντος για τα θύματα ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό. Μόνο διακηρύξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά καμία ενέργεια. Σε λίγο όμως δεν θα προλαβαίνουν καθώς το εβραϊκό παράδειγμα είναι σίγουρο πως θα βρει μιμητές.

Η μπαλάντα των Στοΐκοβιτς

Το ποίημα που ακολουθεί γράφτηκε για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από το σέρβο ποιητή Λιούμπομιρ Σίμοβιτς και αναφέρεται στις σφαγές αμάχων Σέρβων από τους Γερμανούς. Ταιριάζει όμως απόλυτα και στη σημερινή εβραϊκή θηριωδία!



Χτυπά ο βασανιστής, μα το Θεό χτυπά με άχτι

σχίζεται το πετσί μας, πετάγονται θρύμματα απ' τη σάρκα μας,

χτυπάει ώρα μία, χτυπάει δυό και τρεις,

πού βρήκε τόσα ρόπαλα και τόση οργή;

Χτυπά στα γεμάτα, χτυπά μ' όλο του το είναι,

το πρόσωπό του απ' τον κόπο παραμορφώνεται,

χάνει την ανάσα του, κοντοστέκεται, άλλο δεν αντέχει,

και πέφτει πεθαμένος απ' την κούραση,

κι εμείς ζωντανοί.



Μας στήνουν δεμένους στον τοίχο,

μας πυροβολούν, το κρανίο μας γίνεται κομμάτια,

σπάνε κνήμες, αγκώνες, κόκκαλα,

βάρυνε απ΄ το μολύβι το σώμα μας.

Ήρθε και το βράδυ. Κουράστηκαν οι εκτελεστές.

Μας λύνουν, βρίζουν τον Θεό μας και τη μάνα μας.

Απ΄ την εκτέλεση επιστρέφουμε σπίτι σαν απ' τη δουλειά,

κι ενώ στην κουζίνα ζεσταίνεται το δείπνο,

οι γυναίκες μπαλώνουν τις τρύπες στα ρούχα μας.



Μετά το δείπνο επιθεωρώ το σπιτικό μου:

διορθώνω τη σκεπή, στηλώνω το φράχτη,

μαζεύω τη βροχή στους κάδους και τα καζάνια.

Έρχεται κι ώρα για ύπνο. Πριν αποκοιμηθώ

λέω στη γυναίκα μου: θα με κρεμάσουν στις πέντε,

φρόντισε να με ξυπνήσεις λίγο πιο νωρίς.



Το πρωί οι κρεμάλες, κατακαίνουργιες, στέρεες,

τα σχοινιά γερά, οι δήμιοι ντυμένοι,

-μα το Θεό, όλα είναι άμεμπτα.

Μας κρεμούν γρήγορα, επιδέξια και εύκολα.

Μένουμε μετέωροι κρεμασμένοι μέχρι να σκοτεινιάσει,

είναι ώρα για δείπνο, μας κατεβάζουν, μα εμείς ζωντανοί,

όλοι μας χτυπούν και μας βρίζουν, αλλά ας είναι.



Την επομένη με το ξημέρωμα κουβαλούν κλαδιά και ξύλα,

τα στοιβάζουν στο στύλο, μας δένουν σ' αυτόν γυμνούς,

πλησιάζουν το σπίρτο, ανάβουν φωτιά,

κι έτσι καίει, καίει ολόκληρη βδομάδα,

η πόλη γίνεται όλη γκρίζα από τη στάχτη.

Κι όταν τα πάντα έχουν καεί,

εμείς προβάλλουμε μέσα απ' τους καπνούς,

η βασίλισσα πέφτει λιπόθυμη, ενώ ο βασιλιάς

τρίβει τα μάτια του και μας κοιτάζει κατάπληκτος:

Ανάθεμα τον ήλιο σας, ακόμη ζωντανοί!



Μας σέρνουν στις ουρές των αλόγων, μας δένουν στον τροχό,

μας κόβουν τα κεφάλια, τα χέρια, τα πόδια - φρικιαστικό!

Εκτελεσμένους μας κρεμούν, σφαγμένους μας πνίγουν,

δεν ξέρουμε γιατί, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.



Οι δικαστές έχουν από όλα αυτά αποκάμει!

Αλλάζουν τους εκτελεστές, απολύουν τους στρατιώτες,

τους δημίους κρεμάνε -δήθεν αυτοί φταίνε.



Και μας ρίχνονται πάλι: πότε με κεφαλοθραύστες, πότε με κανόνια,

μια μας κρεμάνε, μια μας κομματιάζουν κι άλλοτε μας σφάζουν!

Κι εμείς ζωντανοί.



Κάτι εδώ δεν πάει καλά, ψιθυρίζει ο κόσμος,

κάποιος προστατεύει τους δικαστές από την αμαρτία!



Όμως κι εμάς κάποτε μας πιάνει μια αγωνία πριν αποκοιμηθούμε:

δεν είμαστε δα κι αθάνατοι, πόσο θα κρατήσει αυτό,

θα 'ρθει κάποτε και για μας το τέλος,

δεν θα αντέξουμε,

και θα πεθάνουμε

απ' τα γέλια.



(Στοΐκοβιτς=αλύγιστοι)



Μετάφραση: Νίκη και Ισμήνη Ραντούλοβιτς

Γιατί οι δημοσιογράφοι φοβούνται το Ισραήλ;

Τις τελευταίες μέρες πέρα από τη θηριωδία του Ισραήλ γινόμαστε μάρτυρες και ενός άλλου πολύ σπάνιου φαινομένου, του πρόδηλου φόβου των δημοσιογράφων απέναντι στους Ισραηλινούς. Και δεν αναφερόμαστε μόνο ή πρωτίστως στους Έλληνες δημοσιογράφους· το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Στο σύνολό τους οι δημοσιογράφοι είτε καταγγέλλουν είτε δικαιολογούν τις ισραηλινές σφαγές δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν για την απαγόρευση που έχει επιβάλει το Τελ Αβίβ στην δημοσιογραφική κάλυψη των εξελίξεων από τη λωρίδα της Γάζας.

Όταν τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Γεωργία, θυμόμαστε όλοι τους Ολλανδούς δημοσιογράφους που έσπευσαν να καλύψουν μία ρωσική επίθεση στο κέντρο κάποιας γεωργιανής πόλης. Σήμερα όμως σε διεθνές επίπεδο τα ΜΜΕ δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν καν για τη ρητή και απροκάλυπτη απαγόρευση κάλυψης των σφαγών που πραγματοποιεί το Ισραήλ.

Πρόκειται για κάποιο τυχαίο γεγονός; Γιατί οι δημοσιογράφοι δεν συγκινούνται από το δράμα των Παλαιστινίων αλλά συγκινούνταν από αυτό των Γεωργιανών; Πώς δέχονται οι ποικιλώνυμοι προασπιστές της ενημέρωσης την απαγόρευσή της; Γιατί δεν φοβούνται τον Πούτιν αλλά φοβούνται το Ισραήλ; Τέτοια απροκάλυπτη σφαγή αμάχων δεν έχει τολμήσει να πραγματοποιήσει ούτε η ίδια η υποτιθέμενη υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, πώς τολμούν να τη διαπράττουν οι Εβραίοι; Πώς τολμούν να αδιαφορούν τόσο απροσχημάτιστα για τη διεθνή κοινή γνώμη και τη στάση της διεθνούς κοινότητας; Τελικά μήπως η πραγματική υπερδύναμη δεν είναι άλλη από τον Ιουδαϊσμό που χρησιμοποιεί τις ΗΠΑ ως βιτρίνα;

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος μίλησε ως Έλληνας!

Αγαπητέ Κύριε Πρέσβη σας ευχαριστώ για τις τρεις φιάλες κρασιού που μου στείλατε ως δώρο εορτών. Εύχομαι σε σας, την οικογένειά σας και σε καθέναν στην Πρεσβεία σας ευτυχισμένο τον καινούργιο χρόνο. Υγεία και πρόοδος σε όλους σας.
Δυστυχώς παρατήρησα ότι το κρασί που στείλατε, έχει παραχθεί στα Υψώματα του Γκολάν. Έχω διδαχθεί απ’ όταν ήμουν πολύ νέος να μην κλέβω και να μην δέχομαι τα προϊόντα κλοπής. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να δεχθώ αυτό το δώρο και πρέπει να σας το επιστρέψω.Όπως γνωρίζετε, η χώρα σας κατέχει παρανόμως τα Υψώματα του Γκολάν τα οποία ανήκουν στην Συρία σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο αλλά και με πολυάριθμες αποφάσεις της Διεθνούς Κοινότητας.
Με την ευκαιρία αυτή εκφράζω την ελπίδα μου ότι το Ισραήλ θα βρει ασφάλεια εντός των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων του και οι τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον του ισραηλινού εδάφους από τη Χαμάς ή οποιονδήποτε άλλον θα περιοριστούν και θα πάψουν οριστικά αλλά ελπίζω επίσης ότι η κυβέρνησή σας θα σταματήσει να εξασκεί πολιτική συλλογικής τιμωρίας η οποία εφαρμόστηκε σε μαζική κλίμακα από τον Χίτλερ και τις στρατιές του. Πράξεις όπως αυτές που συμβαίνουν τούτες τις μέρες από τους ισραηλινούς στρατιωτικούς στη Γάζα μας θυμίζουν ολοκαυτώματα όπως εκείνα των Καλαβρύτων, του Δοξάτου ή του Διστόμου και οπωσδήποτε εκείνο του γκέτο της Βαρσοβίας.
Με αυτές τις σκέψεις, επιτρέψτε μου να σας εκφράσω τις καλύτερες ευχές μου για εσάς, τον ισραηλινό λαό και όλους τους λαούς της δικής μας περιοχής του κόσμου.Θεόδωρος Πάγκαλος Αθήνα, 30/12/2008