Η μπαλάντα των Στοΐκοβιτς

Το ποίημα που ακολουθεί γράφτηκε για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από το σέρβο ποιητή Λιούμπομιρ Σίμοβιτς και αναφέρεται στις σφαγές αμάχων Σέρβων από τους Γερμανούς. Ταιριάζει όμως απόλυτα και στη σημερινή εβραϊκή θηριωδία!



Χτυπά ο βασανιστής, μα το Θεό χτυπά με άχτι

σχίζεται το πετσί μας, πετάγονται θρύμματα απ' τη σάρκα μας,

χτυπάει ώρα μία, χτυπάει δυό και τρεις,

πού βρήκε τόσα ρόπαλα και τόση οργή;

Χτυπά στα γεμάτα, χτυπά μ' όλο του το είναι,

το πρόσωπό του απ' τον κόπο παραμορφώνεται,

χάνει την ανάσα του, κοντοστέκεται, άλλο δεν αντέχει,

και πέφτει πεθαμένος απ' την κούραση,

κι εμείς ζωντανοί.



Μας στήνουν δεμένους στον τοίχο,

μας πυροβολούν, το κρανίο μας γίνεται κομμάτια,

σπάνε κνήμες, αγκώνες, κόκκαλα,

βάρυνε απ΄ το μολύβι το σώμα μας.

Ήρθε και το βράδυ. Κουράστηκαν οι εκτελεστές.

Μας λύνουν, βρίζουν τον Θεό μας και τη μάνα μας.

Απ΄ την εκτέλεση επιστρέφουμε σπίτι σαν απ' τη δουλειά,

κι ενώ στην κουζίνα ζεσταίνεται το δείπνο,

οι γυναίκες μπαλώνουν τις τρύπες στα ρούχα μας.



Μετά το δείπνο επιθεωρώ το σπιτικό μου:

διορθώνω τη σκεπή, στηλώνω το φράχτη,

μαζεύω τη βροχή στους κάδους και τα καζάνια.

Έρχεται κι ώρα για ύπνο. Πριν αποκοιμηθώ

λέω στη γυναίκα μου: θα με κρεμάσουν στις πέντε,

φρόντισε να με ξυπνήσεις λίγο πιο νωρίς.



Το πρωί οι κρεμάλες, κατακαίνουργιες, στέρεες,

τα σχοινιά γερά, οι δήμιοι ντυμένοι,

-μα το Θεό, όλα είναι άμεμπτα.

Μας κρεμούν γρήγορα, επιδέξια και εύκολα.

Μένουμε μετέωροι κρεμασμένοι μέχρι να σκοτεινιάσει,

είναι ώρα για δείπνο, μας κατεβάζουν, μα εμείς ζωντανοί,

όλοι μας χτυπούν και μας βρίζουν, αλλά ας είναι.



Την επομένη με το ξημέρωμα κουβαλούν κλαδιά και ξύλα,

τα στοιβάζουν στο στύλο, μας δένουν σ' αυτόν γυμνούς,

πλησιάζουν το σπίρτο, ανάβουν φωτιά,

κι έτσι καίει, καίει ολόκληρη βδομάδα,

η πόλη γίνεται όλη γκρίζα από τη στάχτη.

Κι όταν τα πάντα έχουν καεί,

εμείς προβάλλουμε μέσα απ' τους καπνούς,

η βασίλισσα πέφτει λιπόθυμη, ενώ ο βασιλιάς

τρίβει τα μάτια του και μας κοιτάζει κατάπληκτος:

Ανάθεμα τον ήλιο σας, ακόμη ζωντανοί!



Μας σέρνουν στις ουρές των αλόγων, μας δένουν στον τροχό,

μας κόβουν τα κεφάλια, τα χέρια, τα πόδια - φρικιαστικό!

Εκτελεσμένους μας κρεμούν, σφαγμένους μας πνίγουν,

δεν ξέρουμε γιατί, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.



Οι δικαστές έχουν από όλα αυτά αποκάμει!

Αλλάζουν τους εκτελεστές, απολύουν τους στρατιώτες,

τους δημίους κρεμάνε -δήθεν αυτοί φταίνε.



Και μας ρίχνονται πάλι: πότε με κεφαλοθραύστες, πότε με κανόνια,

μια μας κρεμάνε, μια μας κομματιάζουν κι άλλοτε μας σφάζουν!

Κι εμείς ζωντανοί.



Κάτι εδώ δεν πάει καλά, ψιθυρίζει ο κόσμος,

κάποιος προστατεύει τους δικαστές από την αμαρτία!



Όμως κι εμάς κάποτε μας πιάνει μια αγωνία πριν αποκοιμηθούμε:

δεν είμαστε δα κι αθάνατοι, πόσο θα κρατήσει αυτό,

θα 'ρθει κάποτε και για μας το τέλος,

δεν θα αντέξουμε,

και θα πεθάνουμε

απ' τα γέλια.



(Στοΐκοβιτς=αλύγιστοι)



Μετάφραση: Νίκη και Ισμήνη Ραντούλοβιτς

Ο Χόλμπρουκ και ο Σολάνα κατήγοροι του Κάρατζιτς

Με αυτούς τους κατηγόρους, είμαι σίγουρος για την πραγματική αθωότητα του Ράντοβαν Κάρατζιτς! Και από κοντά τους οι βοθρολυματικοί "Έλληνες" δημοσιογράφοι-παπαγαλάκια των Αμερικανών. Δεν μπορεί άνθρωπος που κατηγορείται από αυτούς να είναι ένοχος!
Σε έναν πόλεμο βιαιότητες γίνονται εκατέρωθεν· γιατί διώκονται μόνο οι Σέρβοι; Επειδή μήπως τόλμησαν και αυτοί να πουν όχι στους παγκόσμιους δυνάστες; Και πόσο υπεύθυνος μπορεί να είναι ένας πολιτικός ηγέτης, αν κάποιος λοχαγός, ενός μη κρατικού επίσημου στρατού, διαπράξει μία σφαγή;
Ας σκεφτούμε λίγο γιατί θέτουν ως προαπαιτούμενο για την ευρωπαϊκή πορεία της Σερβίας την παράδοση του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς. Δηλαδή αν η Σερβία υποθάλπει εγκληματίες πολέμου, δεν ανήκει στην Ευρώπη. Και η Τουρκία, στην οποία δεν μιλούμε για κάποιους μεμονωμένους εγκληματίες πολέμου, αλλά για μία στρατιωτική δικτατορία, η οποία απειλεί να κηρύξει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας παράνομη; Ποιόν κοροϊδεύουν τα παπαγαλάκια μιλώντας για τον αποκαλούμενο "σφαγέα των Βαλκανίων"; Αποκαλούμενο από ποιούς; Τους Χόλμπρουκ και Σολάνα; Δεν γνωρίζω κανέναν δημοσιογράφο ή έντυπο στην Ελλάδα μέχρι σήμερα να τον έχει αποκαλέσει έτσι!
Ο λόγος που τίθεται ως προαπαιτούμενο η παράδοσή του είναι για να τιμωρηθεί παραδειγματικά, ώστε να μην βρεθούν άλλοι ευρωπαίοι πολιτικοί να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Κάθε φορά που κάποιος θα σκέφτεται να αντιταχθεί στην Αμερική, θα του λένε: "Σαν τον Κάρατζιτς θα καταλήξεις. Στο τέλος θα αναγκαστούν να σε πουλήσουν οι δικοί σου για το καλό των οποίων πολεμάς".
Αξίζει εδώ να σημειώσουμε κάτι που πέρασε στα "ψιλά" των δελτίων ειδήσεων: ο Κάρατζιτς δεκατρία χρόνια μετά την αποχώρησή του από την πολιτική σκηνή εξακολουθούσε να εργάζεται! Ζούσε από τη δουλειά του! Ποιο από τα λαμόγια ευρωπαίους πολιτικούς το κάνει αυτό; Που εισέρχονται στο δημόσιο βίο πάμπτωχοι και εξέρχονται βαθύπλουτοι; Ο ηρωικός ηγέτης των Σερβοβόσνιων όχι μόνο μίζες δεν πήρε, αλλά ούτε καν μία στοιχειώδη σύνταξη! Σε αυτό πράγματι μοιάζει με τους αγωνιστές του 1821!
Και η σημερινή κυβέρνηση της Σερβίας! Οι δικοί μας εκσυγχρονιστές μοιάζουν μπροστά τους πατριώτες! Τόση ξεφτίλα! Στο τέλος-τέλος ας τον εκτελούσαν, είτε κατά τη σύλληψη, είτε και μετά από "νόμιμη" καταδίκη. Αλλά όχι, τα αφεντικά τους απαιτούν να εξευτελίσουν τον Κάρατζιτς, το σύμβολο αυτό της αντίστασης κατά της επαναχάραξης των συνόρων στα Βαλκάνια! Αν οι Σέρβοι δεν αντιδράσουν κατά της κυβέρνησής τους, είναι άξιοι της μοίρας τους!

Η αδικία του δικαίου

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου δεν αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου, αλλά κατάργησή του. Αν δεχτούμε πως κάθε ομάδα δικαιούται αυτοδιάθεσης, τότε ανοίγουμε τους ασκούς του Αιόλου και τίποτε από ό,τι γνωρίζαμε ως σήμερα σαν διεθνή νομιμότητα δεν θα ισχύει στο εξής. Σε αυτό το πλαίσιο, ας αναλογιστούμε λίγο ποιος επωφελείται.
Διαχρονικά, οι δύο αυτές αρχές (αυτοδιάθεση των λαών και σεβασμός των ορίων των υφισταμένων κρατών) έχουν χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ κατά το δοκούν, δηλαδή σύμφωνα με τα εκάστοτε συμφέροντά τους. Για παράδειγμα, οι Βορειοηπειρώτες, οι Παλαιστίνιοι και οι Κούρδοι δεν έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, καθώς στην περίπτωσή τους υπερισχύει για το "κοινό καλό" η διεθνής νομιμότητα και η ακεραιότητα των κυριαρχικών κρατών. Αντίθετα, οι Βόσνιοι και οι Κοσσοβάροι το έχουν, καθώς το "κοινό καλό" και η "ειρήνη" απαιτούν την ύπαρξη τους ως πολιτών ανεξάρτητων κρατών.
Μάλιστα, αξίζει να προσέξουμε πως η υποστήριξη των μουσουλμανικής πλειονοψηφίας Κοσοβάρων συμπίπτει με την υποχώρηση της προπαγάνδας περί του "κακού Ισλάμ" και της ισλαμικής τρομοκρατίας. Εξαφανίστηκαν από τα διεθνή ΜΜΕ η Αλ Κάιντα, το Ιράν και όλος ο "άξονας του κακού". Μήπως ήρθε ο καιρός να γυρίσουμε πίσω στους κακούς Σέρβους;
Η κατάσταση που διαμορφώνεται, εξυπηρετεί αφάνταστα όσους επιθυμούν μία Ευρώπη διαλυμένη χωρίς κοινή θέση και μάλιστα με τις χώρες της περίπου αντιμαχόμενες. Η Ισπανία λ.χ. δεν δύναται να αποδεχτεί την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Βέβαια, εδώ θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως ούτως ή άλλως η Ευρώπη δεν έχει κοινή εξωτερική πολιτική. Όμως, άλλο οι διαφωνίες και άλλο η διάλυση.
Ίσως λοιπόν βρισκόμαστε κοντά σε μία πολυμέτωπη σύγκρουση , στην οποία η Ελλάδα δεν δύναται να υπολογίζει την ενιαία υποστήριξη της Ε.Ε. Μένει να είμαστε πάντα έτοιμοι και να μην αποκλείουμε καμία προοπτική και στάση. Τα όρια του πολιτικώς ορθού που για περισσότερο από μισό αιώνα ίσχυαν, αλλάζουν. Η διεθνής αδικία που νομιμοποιείται με το διεθνές δίκαιο, μεταμορφώνεται και κερδισμένοι θα είναι αυτοί που θα ακολουθήσουν τη μεταμόρφωση· περισσότερο κερδισμένοι όμως όσοι κατορθώσουν να την δημιουργήσουν. Ας είμαστε τουλάχιστον ανάμεσα στους πρώτους.