Αμερικανική κυριαρχία τέλος;

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αμπχαζίας και της Ν. Οσετίας από τη Ρωσία συνιστά πράξη μοναδική στη μετασοβιετική ιστορία. Τα τελευταία είκοσι χρόνια σε τέτοιες ενέργειες προέβαινε μόνο η υπερδύναμη Αμερική, η οποία σήμερα μοιάζει αδύναμη να αντιδράσει. Ζούμε λοιπόν το τέλος της αμερικανικής κυριαρχίας;

Τα πράγματα πλέον είναι ξεκάθαρα. Η Ρωσία του Πούτιν δεν ζητά, αλλά επιβάλλει τουλάχιστον την απόλυτη ισότητα με τις ΗΠΑ. Κόσοβο εσείς, Αμπχαζία-Οσετία εμείς. Τέλος. Και διακοπή σχέσεων για έξι μήνες. Και πέρα από την επίδειξη δύναμης, η Ρωσία έχει νομικά και ηθικά δίκαιο, ή καλύτερα λιγότερο άδικο, καθώς έρχεται να υποστηρίξει και εκείνη την καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου, αλλά έρχεται δεύτερη.

Τα γεγονότα οδηγούν ολοταχώς προς έναν νέο ψυχρό(;) πόλεμο, ο οποίος όσο και αν δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, συμφέρει την Ελλάδα. Μία τέτοια κατάσταση με χειρισμούς όπως αυτοί των τελευταίων χρόνων και λίγο πιο ενεργή συμμετοχή στα περιφερειακά ζητήματα, θα μας επιλύσει προβλήματα όπως το σκοπιανό και το κυπριακό. Αλλά ακόμη είναι νωρίς. Η αρκούδα μόλις ξύπνησε. Ας ελπίσουμε να κατορθώσουμε να γίνουμε ο γύφτος που θα την κάνει να χορεύει για λογαριασμό του.

Έπιασε δουλειά το "βαρύ" πυροβολικό των ΗΠΑ

Στον κυριακάτικο τύπο καθίσταται σαφές, πως το "βαρύ" πυροβολικό των ΗΠΑ ανέλαβε δράση και άρχισε ήδη το σφυροκόπημα της ανυπότακτης Ελλάδας. Πρόκειται βέβαια για τους δημοσιογράφους, πολιτικούς και πανεπιστημιακούς, οι οποίοι ζουν με το δόγμα της αήττητης Αμερικής και τη μεταφυσική της αέναης κυριαρχίας της. Όλοι οι παραπάνω πρέπει τώρα να πείσουν πως μπορούν να ασκήσουν επιρροή, να φοβήσουν τους Έλληνες πως έρχεται η καταστροφή ως συνέπεια της ανυπακοής, υιοθετώντας πλήρως μία μεταφυσική αντίληψη των πολιτικών εξελίξεων, με δράκους, κινδύνους κρυφούς, στοιχειωμένα ονόματα και κάθε άλλο παράγοντα που μπορεί να εξάψει τη συλλογική φοβική φαντασία. Οι ίδιοι άνθρωποι, λένε ακριβώς ό,τι έλεγαν και για το "όχι" στο σχέδιο Ανάν. Αλλά τώρα οι Έλληνες ξέρουν πως οι υπεύθυνοι χειρισμοί φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα και όχι βιβλικές καταστροφές, όπως ακριβώς και στο Κυπριακό.

Όλοι οι άνθρωποι των ΗΠΑ στην Ελλάδα, αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο, δημιουργούν την αμερικανική ισχύ. Η αμερικανική πολεμική μηχανή έπεται και υπολείπεται αρκετά της ιδεολογικής επιρροής των ΗΠΑ ανά τον κόσμο. Η δύναμή τους δεν έγκειται πρωτίστως στην στρατιωτική ισχύ, υπαρκτή και αυτή, αλλά στο σύνολο των υποστηρικτών τους στις ξένες χώρες, οι οποίοι εργάζονται σε δύο επίπεδα: πρώτον, την προβολή και κατίσχυση του διεθνισμού, που συμφέρει τον εκάστοτε παγκόσμιο κυρίαρχο από τον Αλέξανδρο και εντεύθεν· δεύτερον, την εμπέδωση της άποψης πως οι ΗΠΑ είναι αήττητες και άρα κάθε αντίσταση στη θέλησή τους είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και καταστροφική για όποιον την επιχειρήσει.

Δυστυχώς, αυτές οι δύο απόψεις δεν μπορούν να υιοθετηθούν στην Ελλάδα είτε λόγω της ανεπάρκειας των φορέων τους, είτε λόγω της νοημοσύνης και εθνικής αυτοσυνειδησίας των Ελλήνων.

Αξιοπερίεργα αποτελέσματα

Τη στιγμή κατά την οποία το σκοπιανό, το κυπριακό και το αλβανικό βρίσκονται σε φάση έξαρσης στην Ελλάδα δημοσιεύονται δημοσκοπήσεις που φέρουν τον ΣΥΝ να πλησιάζει το 20%. Είναι άραγε τυχαίο ή πρόκειται για δημοσκοπικό-στατιστικό λάθος;

Μη λησμονούμε πως ο ΣΥΝ ταυτίζεται απόλυτα με την αμερικανική πολιτική του διεθνισμού, η οποία βέβαια δεν αποτελεί αμερικανική εφεύρεση, αλλά με διάφορες μορφές χρησιμοποιήθηκε από κάθε ισχυρό με βλέψεις παγκόσμιας κυριαρχίας.

Πραγματικά πόσο σκληρή στάση μπορεί να κρατήσει μία κυβέρνηση, όταν το 20% των πολιτών φέρεται να συμφωνεί με την άποψη πως δεν μπορεί η Ελλάδα να χρησιμοποιεί κατά αποκλειστικότητα τον όρο Μακεδονία και πως το σχέδιο Ανάν αποτελεί τη δικαιότερη λύση του Κυπριακού;

Αλήθεια πιστεύει κανείς σοβαρά πως ένας στους πέντε Έλληνες θα ψήφιζε ποτέ ΣΥΝ; Πολλοί συμπολίτες μας βλέπουν θετικά τον κ. Τσίπρα, αλλά όσους από αυτούς έχω ρωτήσει, κανείς δεν θα ψήφιζε ΣΥΝ. Άλλο πράγμα είναι ένα φρέσκο πρόσωπο και άλλο 20% ο ΣΥΝ, ο οποίος δεν είναι δυνατόν να αυξάνει το ποσοστό του στη συγκεκριμένη συγκυρία, που η εξωτερική πολιτική βρίσκεται στο επίκεντρο, ακριβώς λόγω των θέσεών του στα εθνικά ζητήματα, που όσο και αν προσπαθεί να συγκαλύψει επίσημα, γνωστοποιούνται από τα υπερδραστήρια στελέχη του.

Η καλύτερη άμυνα

Η Ελλάδα φαίνεται να βρίσκεται μπροστά σε έναν πολυμέτωπο αγώνα σε όλα τα ζητήματα της εξωτερικής της πολιτικής. Η Αμερική έχει φέρει τα πράγματα σε τέτοιο σημείο, όπου φαίνεται να μην υπάρχει δυνατότητα ελιγμών. Το όνομα πιέζουν να δοθεί στα Σκόπια, ως αντάλλαγμα για το Τέτοβο, που το θέλουν τμήμα της Αλβανίας. Έτσι, μένει η λύση του βέτο και της μη αναγνώρισης του Κοσόβου, τα οποία όμως φαίνεται πως θα φέρουν μία αρνητική τοποθέτηση των ΗΠΑ στο Κυπριακό.
Η μία λύση είναι η τακτική του βέτο και της μη αναγνώρισης του Κοσόβου με παράλληλη προσπάθεια να επανακτήσουμε επαφή με τη Ρωσία, ώστε να μας στηρίξει στο Κυπριακό.
Η άλλη, είναι η άμεση αναγνώριση του Κοσόβου, η υποστήριξη διπλής ονομασίας για τα Σκόπια-πρακτικά δηλαδή υποχώρηση στο θέμα του ονόματος- ώστε να καταστεί θεωρητικά ευκολότερη η προσάρτηση του Τετόβου στην Αλβανία, με ένα όμως αντάλλαγμα: την Β. Ήπειρο.
Μπροστά μας έχουμε ένα ζήτημα χάραξης νέων συνόρων. Η ρεαλιστική λοιπόν αντιμετώπιση του ζητήματος απαιτεί μία σταθερή και ξεκάθαρη στρατηγική, είτε επιθετική, είτε αμυντική· όχι όμως παλινωδίες. Η ελληνική πολιτική πρέπει είτε να στηρίξει την αρχή της αυτοδιάθεσης, να ανατρέψει δηλαδή το πάγιο μετά το 1923 δόγμα περί προάσπισης και σεβασμού των υφισταμένων συνόρων, διεκδικώντας παράλληλα και αυτή τα δίκαιά της, είτε να πράξει ακριβώς το αντίθετο. Εάν πρώτα συρθεί σε αποδοχή της ανεξαρτησίας του Κοσόβου και ακολούθως δεν προβάλει απαιτήσεις, θα έχει δώσει ήδη στην Άγκυρα ένα πάτημα για τις δικές της διεκδικήσεις χωρίς κανένα όφελος.
Και μην ξεχνάμε την απλή βασική αρχή πως η επίθεση είναι η καλύτερη άμυνα. Ας παραδειγματιστούμε τουλάχιστον από τον Βενιζέλο, ο οποίος απαιτούσε δέκα για να πάρει ένα. Αν όμως δεν απαιτούμε τίποτε και δεχόμαστε τις απαιτήσεις όλων, τότε αργά ή γρήγορα κάπου θα υποχωρήσουμε.
Μπορεί βέβαια η ορθότερη λύση τελικά να είναι η άρνηση της αποδοχής κάθε αλλαγής συνόρων, συμπεριλαμβανομένου και του Κοσόβου ή και η αποδοχή της με αντάλλαγμα την επιβολή άλλης ονομασίας στα Σκόπια. Όμως, αν η ελληνική πλευρά υπογράψει την ανεξαρτησία και κατόπιν η Αμερική φανεί αφερέγγυα, η λύση της ανακίνησης του βορειοηπειρωτικού μοιάζει μονόδρομος.

Πάει και ο Τάσσος

Πρώτη φορά που εν ενεργεία πρόεδρος της Κύπρου μένει εκτός δεύτερου γύρου σε προεδρικές εκλογές. Τυχαίο μάλλον γεγονός. Άλλωστε, ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπήρξε ο χειρότερος πρόεδρος της Κύπρου· στη διάρκεια της θητείας του δεν υπήρξαν σημαντικές υποχωρήσεις, η Κύπρος σχετίστηκε με τη Ρωσία και βεβαίως δεν πέρασε το σχέδιο Ανάν. Απολύτως λογικό λοιπόν να αποδοκιμαστεί από τον κυπριακό λαό. Αν διατηρούσε την εξουσία ίσως έρχονταν και τα χειρότερα, όπως λύση του Κυπριακού με βάση το διεθνές δίκαιο και τέλος της κατοχής. Υπερβολές ίσως, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να δημιουργήσει το μυαλό αυτού του τετραπέρατου διπλωμάτη. Οι υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν, όπως φαίνεται, δεν ξεχνούν!
Και τώρα; Επανέρχεται το σχέδιο, με κάποιες αλλαγές; Και αν ναι, ποιος θα τολμήσει να αρνηθεί; Θέλουμε να ελπίζουμε πως θα το απορρίψει πάλι ο κυπριακός λαός και πως η άποψή του θα γίνει σεβαστή από όποια εξουσία προκύψει. Πάντως, ο Τάσσος Παπαδόπουλος πέτυχε πολλά. Και μόνο η καθυστέρηση εφαρμογής του σχεδίου σε συνδυασμό με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. υπήρξε πολύ σπουδαίο πλήγμα για την τουρκική και την αμερικανική πολιτική, το οποίο, οποιεσδήποτε και να είναι οι εξελίξεις στο μέλλον, δεν γίνεται να ακυρωθεί.
Επίσης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος δίδαξε εξωτερική πολιτική ανοίγοντας εκείνος πρώτος τον δρόμο προς τη Μόσχα, τον οποίο καθυστερημένα και ασθμαίνοντας ακολούθησε αργότερα και η ελλαδική πλευρά. Την εποχή που ελλαδίτες κορυφαίοι πολιτικοί των δύο μεγάλων παλαιών κομμάτων πρόβαλαν την αποδοχή του σχεδίου Ανάν ως μονόδρομο και μοναδική σανίδα σωτηρίας ή ακόμη και όρο επιβίωσης του Ελληνισμού, απειλώντας με τις συνέπειες μίας υποτιθέμενης απομόνωσης, ο Τάσσος έβαζε στο παιχνίδι τον Πούτιν. Ο χρόνος τον δικαίωσε. Ο Ελληνισμός μάλλον ανέπτυξε το κύρος του σε διεθνές επίπεδο με την απόρριψη του σχεδίου, δεν βλάφτηκε πουθενά, ενώ απέκτησε και μία νέα διάσταση, τη ρωσική, στην πολιτική του.