Αμερικανική κυριαρχία τέλος;

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αμπχαζίας και της Ν. Οσετίας από τη Ρωσία συνιστά πράξη μοναδική στη μετασοβιετική ιστορία. Τα τελευταία είκοσι χρόνια σε τέτοιες ενέργειες προέβαινε μόνο η υπερδύναμη Αμερική, η οποία σήμερα μοιάζει αδύναμη να αντιδράσει. Ζούμε λοιπόν το τέλος της αμερικανικής κυριαρχίας;

Τα πράγματα πλέον είναι ξεκάθαρα. Η Ρωσία του Πούτιν δεν ζητά, αλλά επιβάλλει τουλάχιστον την απόλυτη ισότητα με τις ΗΠΑ. Κόσοβο εσείς, Αμπχαζία-Οσετία εμείς. Τέλος. Και διακοπή σχέσεων για έξι μήνες. Και πέρα από την επίδειξη δύναμης, η Ρωσία έχει νομικά και ηθικά δίκαιο, ή καλύτερα λιγότερο άδικο, καθώς έρχεται να υποστηρίξει και εκείνη την καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου, αλλά έρχεται δεύτερη.

Τα γεγονότα οδηγούν ολοταχώς προς έναν νέο ψυχρό(;) πόλεμο, ο οποίος όσο και αν δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, συμφέρει την Ελλάδα. Μία τέτοια κατάσταση με χειρισμούς όπως αυτοί των τελευταίων χρόνων και λίγο πιο ενεργή συμμετοχή στα περιφερειακά ζητήματα, θα μας επιλύσει προβλήματα όπως το σκοπιανό και το κυπριακό. Αλλά ακόμη είναι νωρίς. Η αρκούδα μόλις ξύπνησε. Ας ελπίσουμε να κατορθώσουμε να γίνουμε ο γύφτος που θα την κάνει να χορεύει για λογαριασμό του.

Η εκδίκηση των Αμερικανών

Η απίστευτη ξεφτίλα που επέβαλε ο Έλληνας πρωθυπουργός στον πρόεδρο των ΗΠΑ στη σύνοδο του ΝΑΤΟ σχετικά με την πρόσκληση των Σκοπίων προκάλεσε την αμερικανική εκδίκηση. Αυτή συνίσταται στην καθημερινή πλέον ανακάλυψη σκανδάλων και πρακτικών διαφθοράς. Δεν ισχυριζόμαστε βεβαίως πως η διαφθορά είναι ανύπαρκτη, καθώς έχουμε ήδη σχολιάσει το φαινόμενο και προτείνει λύσεις που δεν μπορούν οι διεφθαρμένοι να αποδεκτούν (βλ. εδώ και εδώ). Όμως, ο τρόπος που τα μέσα παρουσιάζουν καθημερινά τα δελτία διαφθοράς είναι τέτοιος, ώστε φαίνεται ξεκάθαρα ποιός βρίσκεται πίσω από τη γενικευμένη διαφθορολογία.
Οι πάντες τα "πιάνουν". Αυτό περνούν ως μήνυμα τα Μέσα. Πότε; Τη στιγμή που οι Σκοπιανοί ζητούν αναγνώριση μειονότητας και η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου. Και ποιό κόμμα προβάλλεται ως λιγότερο διεφθαρμένο; Εκείνο που στέλνει τη νεολαία του σε πορείες για την ψευτομακεδονία των Σκοπίων και υποστηρίζει πως το σχέδιο Ανάν απορρίφθηκε επειδή οι Έλληνες είναι υπερεθνικιστές. Είναι άραγε τυχαίο αυτό; Γιατί μόλις ακούστηκαν κάποια ονόματα στελεχών του ΣΥΝ για δήμο των νοτίων προαστείων, αμέσως η υπόθεση ξεχάστηκε από τα Μέσα, ενώ η εμπλοκή του ΚΚΕ με τη "Γερμανός" συνεχίζει για μέρες να τα απασχολεί; Μήπως τελικά τα Μέσα στην Ελλάδα είναι απλά φερέφωνα της αμερικανικής πολιτικής, ίσως και χωρίς -ορισμένοι από τους ιδιοκτήτες τους- να το αντιλαμβάνονται; Αν στο ΚΚΕ εισρέει μαύρο χρήμα, τότε πως στις τελευταίες εκλογές, ο ΣΥΝ που λαμβάνει μικρότερη κρατική χρηματοδότηση, ξόδεψε περισσότερα χρήματα;

Pseudomacedonia

Ούτε Άνω, ούτε Νέα, ούτε Βόρεια· Pseudomacedonia για να τελειώνουμε...

Βούλγαροι + Αλβανοί="Macedonians"

Πολλές φορές στην παγκόσμια ιστορία έχουν δημιουργηθεί κράτη με φαντασιακό παρελθόν και πλαστή εθνική καταγωγή. Στην περίπτωση όμως των Σκοπίων υπάρχει μία μοναδική ιδιαιτερότητα· έχει επινοηθεί μία ανύπαρκτη εθνική ονομασία για να καλύψει τις δύο απολύτως διακριτές και διάφορες πληθυσμιακές ομάδες που συναποτελούν τον πληθυσμό της χώρας, τους Βούλγαρους και τους Αλβανούς.

Η ανάγκη αυτής της πλαστής -στην ουσία ανύπαρκτης- κοινής καταγωγής είναι κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας για τη γειτονική χώρα, μιάς και σε περίπτωση απόρριψής της οι δύο κύριες εθνικές ομάδες του πληθυσμού θα διασπαστούν και θα ενωθούν με τα αντίστοιχα -συγγενή τους εθνοτικά- κράτη.

Έτσι λοιπόν ο κ. Γκρουέφσκι είναι υποχρεωμένος να επιμένει στην επίκληση του ελληνικού παρελθόντος ως δικού του, καθώς σε διαφορετική περίπτωση δεν θα υπάρχει χώρα για να κυβερνήσει. Μόνο υπό την ενοποιητική "μακεδονική" ταυτότητα μπορεί οι δύο εθνοτικές ομάδες να συνυπάρξουν και άρα ο ίδιος να διαθέτει κράτος για να κυβερνήσει. Μονόδρομος λοιπόν για την ηγεσία των Σκοπίων η φαντασιακή κατασκευή, σε τέτοιο βαθμό που σε λίγο θα καταστή μάλλον ουτοπία.

Πατριαρχείο και εθνικά θέματα

Με αφορμή μία ανάρτηση του αγωνιστικού macedonia-greece σχετικά με τη στάση του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και του Πατριαρχείου στο Σκοπιανό, θα αναφερθούμε και εμείς στο ρόλο και τη θέση τους στην ελληνική πραγματικότητα.

Καταρχάς ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος διαθέτει πολλές δυνατότητες παρέμβασης και δύναται να διαδραματίσει το ρόλο του κοινού σημείου αναφοράς όλων των Ελλήνων πολιτών ενισχύοντας το κλίμα συναίνεσης γύρω από το Σκοπιανό. Είναι πανίσχυρος εντός Ελλάδος και άρα δεν υπάρχει δικαιολογία για τυχόν "αδιαφορία" του.

Αντίθετα, το Πατριαρχείο βρίσκεται αβοήθητο πρακτικά από την ελληνική πολιτεία και πρέπει καθημερινά να αντιμετωπίσει την τουρκική αδιαλλαξία και εχθρική διάθεση. Αγωνίζεται για να επιβιώσει και να είναι δυνατή η λειτουργία του και στο μέλλον. Έτσι, και οι όποιες άστοχες ενέργειες ή παραλείψεις θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυτά τα δεδομένα και να θεωρούνται ως υποχρεωτικές υποχωρήσεις προς την τουρκική πλευρά, ιδίως σε ό,τι αφορά στα εθνικά θέματα. Πρώτα πρέπει το ελληνικό κράτος να στηρίξει το Πατριαρχείο πραγματικά, επιβάλλοντας να γίνεται σεβαστό από την Τουρκία, και μετά θα δούμε και τον πατριάρχη να δύναται να μιλήσει ελεύθερα.

Έπιασε δουλειά το "βαρύ" πυροβολικό των ΗΠΑ

Στον κυριακάτικο τύπο καθίσταται σαφές, πως το "βαρύ" πυροβολικό των ΗΠΑ ανέλαβε δράση και άρχισε ήδη το σφυροκόπημα της ανυπότακτης Ελλάδας. Πρόκειται βέβαια για τους δημοσιογράφους, πολιτικούς και πανεπιστημιακούς, οι οποίοι ζουν με το δόγμα της αήττητης Αμερικής και τη μεταφυσική της αέναης κυριαρχίας της. Όλοι οι παραπάνω πρέπει τώρα να πείσουν πως μπορούν να ασκήσουν επιρροή, να φοβήσουν τους Έλληνες πως έρχεται η καταστροφή ως συνέπεια της ανυπακοής, υιοθετώντας πλήρως μία μεταφυσική αντίληψη των πολιτικών εξελίξεων, με δράκους, κινδύνους κρυφούς, στοιχειωμένα ονόματα και κάθε άλλο παράγοντα που μπορεί να εξάψει τη συλλογική φοβική φαντασία. Οι ίδιοι άνθρωποι, λένε ακριβώς ό,τι έλεγαν και για το "όχι" στο σχέδιο Ανάν. Αλλά τώρα οι Έλληνες ξέρουν πως οι υπεύθυνοι χειρισμοί φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα και όχι βιβλικές καταστροφές, όπως ακριβώς και στο Κυπριακό.

Όλοι οι άνθρωποι των ΗΠΑ στην Ελλάδα, αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο, δημιουργούν την αμερικανική ισχύ. Η αμερικανική πολεμική μηχανή έπεται και υπολείπεται αρκετά της ιδεολογικής επιρροής των ΗΠΑ ανά τον κόσμο. Η δύναμή τους δεν έγκειται πρωτίστως στην στρατιωτική ισχύ, υπαρκτή και αυτή, αλλά στο σύνολο των υποστηρικτών τους στις ξένες χώρες, οι οποίοι εργάζονται σε δύο επίπεδα: πρώτον, την προβολή και κατίσχυση του διεθνισμού, που συμφέρει τον εκάστοτε παγκόσμιο κυρίαρχο από τον Αλέξανδρο και εντεύθεν· δεύτερον, την εμπέδωση της άποψης πως οι ΗΠΑ είναι αήττητες και άρα κάθε αντίσταση στη θέλησή τους είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και καταστροφική για όποιον την επιχειρήσει.

Δυστυχώς, αυτές οι δύο απόψεις δεν μπορούν να υιοθετηθούν στην Ελλάδα είτε λόγω της ανεπάρκειας των φορέων τους, είτε λόγω της νοημοσύνης και εθνικής αυτοσυνειδησίας των Ελλήνων.

Το δεύτερο "όχι" του Καραμανλή

Στο Βουκουρέστι ο Κ. Καραμανλής δυσαρέστησε για δεύτερη φορά τις ΗΠΑ, όπως και τους ανθρώπους τους στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, κέρδισε και τις επόμενες εκλογές, καθώς κάθε προσπάθεια ανατροπής του, ακόμη και μη προερχόμενη από τις ΗΠΑ, θα οδηγήσει τους πάντες σε αυτόν τον συνειρμό και θα τον καταστήσει ακόμη ισχυρότερο.

Το πρώτο του "όχι" υπήρξε αυτό απέναντι στο σχέδιο Ανάν, αλλά εκείνο υπήρξε έμμεσο και λανθάνον, καθὼς έβαλε μπροστά τον πρόεδρο Παπαδόπουλο, του οποίου όμως τη στάση στήριξε στη συνέχεια.

Το "όχι" όμως στην ένταξη των Σκοπίων υπήρξε πραγματικά κολοκοτρωνέικο. Δεν θυμάμαι κανέναν από τους παραδοσιακούς εχθρούς του προέδρου Μπούς (Πούτιν, Αχμαντινετζάντ, Τσάβες) να τον ανάγκασε ποτέ σε τέτοια αναδίπλωση μέσα σε μία μέρα. Με περίσσιο θράσος, που ταιριάζει στον δοκούντα άρχειν των εθνών, προσκαλούσε την παραμονή του ιστορικού δείπνου τα τρία νέα έθνη (αυτή την ορολογία χρησιμοποίησε, δεν τα αποκάλεσε κράτη) Κροάτες, Αλβανούς και "Μακεδόνες" στους κόλπους της συμμαχίας. Ένα εικοσιτετράωρο μετά δεν είχε τίποτε να δηλώσει, εξευτελισμένος πλήρως στα μάτια των Σκοπιανών, που μάλλον συνειδητοποίησαν πως ο νταβατζής τους δεν είναι τόσο ισχυρός, όσο νόμιζαν. Προφανώς ο κύριος Μπούς, που δεν φημίζεται για τις διανοητικές του ικανότητες, θα νόμιζε πως είχε απέναντί του ακόμη τον κ. Σημίτη.

Η επιβολή γραμμής και απόφασης πάνω στην υπερδύναμη, όσο συγκυριακή και πρόσκαιρη και αν την χαρακτηρίσει κανείς, έκανε τους Έλληνες να αισθανθούν εθνική υπερηφάνια, που όμοιά της δεν νομίζουμε πως υπήρξε μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και την Εθνική Αντίσταση. Προσωπικά, με έκανε να χαρώ βαθειά που είμαι πολίτης ενός κράτους, που επιβάλλει την πολιτική του στην υπερδύναμη και ας έχω μεμφθεί πολλάκις τον πρωθυπουργό για τις σκοτεινές πτυχές του σκανδάλου Ζαχόπουλου.

Τέλος στην Προδοσία και στην Ασχήμια

Επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη στο «Αλ Τσαντίρι Νιούζ», όπως διαβάστηκε από τον κ. Λάκη Λαζόπουλο. Βιντεάκι της αναφοράς του Λαζόπουλου στην επιστολή μπορείτε να βρείτε στο YouTube (http://www.youtube.com/watch?v=Qv8N9mXGNq8&feature=related).

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των Αμερικανικών Εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της. Ακόμα και αυτών όπως η Ελλάδα, που δεν υπακούνε τυφλά τις εντολές της, Ιράν, Κορέα, Αραβικός κόσμος, μη υποτελείς και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα έρθει η σειρά των «ατάκτων» της Νότιας Αμερικής. Ένας νέος θανάσιμος κίνδυνος πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σα χταπόδι, κάνει αργά αλλά σταθερά την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας. Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια. Με κύριο σύμμαχο τη «Μεγάλη Αλβανία», ξεκινώντας από το Κόσσοβο με συνεργάτες τους υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες UCK.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί «επιστήμονες» επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σε ένα βασικό αίτημα της «Μεγάλης Αλβανίας», την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με την δικαιολογία ότι ανήκει στην Αλβανική Τσαμουριά, από όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Έλληνες. Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευαστεί ψυχολογικά η εδαφική επέκτασή της Αλβανίας μετά το Κόσσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανόφωνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη. Από την άλλη μεριά, η σύμπλευση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ στο Κόσσοβο, που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει, προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά της σχέδια σε βάρος της χώρας μας, με βάση όχι μόνο το Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά και τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, που ακολουθώντας το παράδειγμα του Κόσσοβου μπορεί να διεκδικήσει τη δική της ανεξαρτησία.
Η ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται να γνωρίζει από πρώτο χέρι τα σχέδια των ΗΠΑ και γι’ αυτό δείχνει αυτήν την αλαζονική αδιαλλαξία. Και πράγματι, σε αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Όμως, τι θα κάνουν όταν θα ξεκινήσει η επόμενη φάση, της φιλοαλβανικής τακτικής, οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση. Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν, τόσο αυτοί όσο και οι ΗΠΑ, ότι μπορεί να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χωρία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με τη Σερβία, τη Ρωσία αλλά και τη Βουλγαρία που και αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες. Έτσι γυρίζοντας σε εμάς τους Έλληνες, θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση όντως εξελίσσεται, όπως εξελίσσεται και είναι παραπάνω από τραγική. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται πια από όσες υποκλίσεις και αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες. Και αυτό γιατί φοβούνται και μισούν το λαό μας, για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους και γι’ αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο. Εκτός και αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους κάνοντας όρκους ότι από δω και στο εξής θα είμαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους.
Όμως αφού το παιχνίδι είναι έτσι και αλλιώς για μας χαμένο, τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά ούτε έχουμε συμμάχους, είμαστε εμείς και εμείς. Ας βοηθήσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και γιατί όχι χαρούμενοι. Αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας. Γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κόσσοβου χωρίς την έγκριση της Διεθνούς κοινότητας του ΟΗΕ, δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας. Και τι θα νιώθαμε εμείς, αν μεθαύριο έπαιρναν με το έτσι θέλω τη μισή Κύπρο, τη Θράκη, ή την Ήπειρο. Όπως και είναι ασχήμια να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας βρίζουν οχυρωμένοι κάτω από τα σχέδια των Αμερικανών οι Σκοπιανοί, και εμείς να τους παρακαλάμε και να ζητάμε μεσολάβηση των Αμερικανών, χάνοντας κάθε μέρα και πιο πολύ την αξιοπρέπειά μας και την υπερηφάνεια μας. Ας κλείσουμε τα σύνορα, ας σταματήσουμε τις οικονομικές και διπλωματικές μας σχέσεις και ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους. Οφείλουμε να περάσουμε και από αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε, όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες. Και θα παραμείνουμε Έλληνες. Ας μη ξεχνάμε από πόσες σκληρές δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα, όμως στο τέλος πάντα βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον.

Μίκης Θεοδωράκης
Αθήνα 22/02/2008

Απομαγνητοφώνηση: Π. Μπουμπούλης

Αξιοπερίεργα αποτελέσματα

Τη στιγμή κατά την οποία το σκοπιανό, το κυπριακό και το αλβανικό βρίσκονται σε φάση έξαρσης στην Ελλάδα δημοσιεύονται δημοσκοπήσεις που φέρουν τον ΣΥΝ να πλησιάζει το 20%. Είναι άραγε τυχαίο ή πρόκειται για δημοσκοπικό-στατιστικό λάθος;

Μη λησμονούμε πως ο ΣΥΝ ταυτίζεται απόλυτα με την αμερικανική πολιτική του διεθνισμού, η οποία βέβαια δεν αποτελεί αμερικανική εφεύρεση, αλλά με διάφορες μορφές χρησιμοποιήθηκε από κάθε ισχυρό με βλέψεις παγκόσμιας κυριαρχίας.

Πραγματικά πόσο σκληρή στάση μπορεί να κρατήσει μία κυβέρνηση, όταν το 20% των πολιτών φέρεται να συμφωνεί με την άποψη πως δεν μπορεί η Ελλάδα να χρησιμοποιεί κατά αποκλειστικότητα τον όρο Μακεδονία και πως το σχέδιο Ανάν αποτελεί τη δικαιότερη λύση του Κυπριακού;

Αλήθεια πιστεύει κανείς σοβαρά πως ένας στους πέντε Έλληνες θα ψήφιζε ποτέ ΣΥΝ; Πολλοί συμπολίτες μας βλέπουν θετικά τον κ. Τσίπρα, αλλά όσους από αυτούς έχω ρωτήσει, κανείς δεν θα ψήφιζε ΣΥΝ. Άλλο πράγμα είναι ένα φρέσκο πρόσωπο και άλλο 20% ο ΣΥΝ, ο οποίος δεν είναι δυνατόν να αυξάνει το ποσοστό του στη συγκεκριμένη συγκυρία, που η εξωτερική πολιτική βρίσκεται στο επίκεντρο, ακριβώς λόγω των θέσεών του στα εθνικά ζητήματα, που όσο και αν προσπαθεί να συγκαλύψει επίσημα, γνωστοποιούνται από τα υπερδραστήρια στελέχη του.

Μία "αδιόρατη" παράμετρος του Σκοπιανού

Οποιοδήποτε σύνθετο ή παράγωγο του όρου Μακεδονία και αν δεχτεί η ελληνική πλευρά, θα αποτελέσει ήττα στο Σκοπιανό. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Το ζήτημα δεν δημιουργήθηκε σήμερα. Έχει μία προϊστορία ήδη δεκαπέντε χρόνων. Τι συνέβη σε αυτά;

Παρότι τα Σκόπια αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητο κράτος με τον όρο FYROM, επί δεκαπέντε χρόνια χρησιμοποιούν σε όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές υπηρεσίες τους το: Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ας θυμηθούμε πρόσφατα πως από το βήμα του ΟΗΕ μίλησε ο σκοπιανός πρωθυπουργός, ως πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Άρα, αν με το FYROM γίνονται δεκτοί ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, με ένα "άνω", "κάτω", "παλιά", "νέα", θα γίνουν δεκτοί ως σκέτο Μακεδονία. Δηλαδή, ο οποιοσδήποτε επιπλέον προσδιορισμός θα παραλείπεται τόσο από τους Σκοπιανούς, όσο και από τις λοιπές ξένες χώρες και θα λειτουργήσει απλώς ως στάχτη στα μάτια μας.

Γι΄ αυτό και δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή καμία συζήτηση για το όνομα των Σκοπίων με παράγωγο ή σύνθετο του όρου Μακεδονία, με αντάλλαγμα την αναγνώριση του Κοσόβου. Για τα Σκόπια έχουμε τη δυνατότητα του βέτο. Η αποδοχή της ανεξαρτησίας του Κοσόβου όμως θα είναι ένα λάθος χωρίς γυρισμό.

Πότε θα διεξαχθούν εκλογές;

Αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα πως η κυβέρνηση σκέφτεται να προκηρύξει εκλογές-δημοψήφισμα για το Σκοπιανό, γεννάται το ερώτημα σε τι αποσκοπεί μία τέτοια ενέργεια. Είναι προϊόν γνήσιου πατριωτισμού, υψηλού αισθήματος ευθύνης, πραγματικά δημοκρατικής στάσης απέναντι στα μεγάλα ζητήματα ή κάτι άλλο;
Ενδεχομένως να συντελέσουν και τα παραπάνω σε μία τέτοια απόφαση, η οποία όμως εξυπηρετεί και μία άλλη επιδίωξη, τόσο της ΝΔ όσο και των υπολοίπων παλαιών κομμάτων: τη διατήρηση του πολιτικού σκηνικού. Όσο συντομότερα διενεργηθούν εκλογές τόσο μικρότερη θα φανεί η φθορά του ΠΑΣΟΚ και έτσι το σύστημα δεν θα παρουσιάσει πλήρη κατάρρευση.
Η ΝΔ έχει ανάγκη το ΠΑΣΟΚ και τούμπαλιν. Πρέπει λοιπόν να το προασπίσει, καθώς ένα ΠΑΣΟΚ κάτω από το 20% όντας στην αντιπολίτευση θα δημιουργήσει νέες εξελίξεις, ίσως απρόβλεπτες και σίγουρα ελάχιστα ελέγξιμες. Δεν αναφερόμαστε βέβαια στην άνοδο του Κ.Κ.Ε. ή του ΣΥΝ αλλά στη δημιουργία νέων πολιτικών φορέων που θα εισπράξουν τη γενική δυσαρέσκεια προς τα παλαιά κόμματα.