Συμπάθεια για την ασθένεια της, απέχθεια για την πολιτική της

Συνεχίζεται η προσπάθεια επανεισόδου της κας. Γιαννάκου στο πολιτικό σκηνικό με καθολική σχεδόν προβολή από όλα τα ΜΜΕ. Σίγουρα, δεν πρόκειται μόνο για αυτά που συμφωνούν με τις θέσεις του γνωστού βιβλίου· είναι καθολικότερη η συμπάθεια και οφείλεται στην ασθένειά της. Πράγματι, ψυχοπονιάρηδες οι Έλληνες και η εικόνα κάποιου ακρωτηριασθέντος με το κατάλληλο κείμενο, προκαλεί συμπάθεια. Πόση συμπάθεια όμως έχουμε νοιώσει για τόσους άσημους αναπήρους που δεν τους προβάλλουν τεχνηέντως τα ΜΜΕ; Παρότι η συμπάθεια αυτή για την κα. Γιαννάκου έχει πραγματική βάση, διογκώνεται όμως κατάλληλα και από τα ΜΜΕ.

Όμως, η εικόνα της σωματικής αδυναμίας και της αναπηρίας δεν πρέπει, εφόσον η ίδια δηλώνει πως είναι έτοιμη να επιστρέψει στην πολιτική, να μας κάνει να ξεχνούμε την πολιτική της αποτυχία. Δεν πρόκειται μόνο για το βιβλίο. Πρόκειται και για την αναστάτωση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και το γεγονός πως άσκησε τα καθήκοντά της ως υπουργός Παιδείας προκαλώντας συγκρούσεις με τους πάντες και χωρίς προφανείς λόγους.

Δεν δείχνει μάλιστα με τις πρώτες δηλώσεις της να έχει κάνει την αυτοκριτική της, καθώς έσπευσε να φέρει ως υπόδειγμα την δική της θητεία στο υπουργείο, απέναντι στην "αποτυχημένη" κατά την γνώμη της πολιτική Σουφλιά. Ίσως μάλιστα να μην μπορεί να καταλάβει την έννοια της αυτοκριτικής. Ας ξαναθέσει υποψηφιότητα, αν η ΝΔ την δεχθεί, για το οποίο πολύ αμφιβάλλω, ώστε να φανεί πόσο "κουτόχορτο" τρώει ο αθηναϊκός λαός.

Σύμπτωση ΕΤ και press-gr;

Μετά τον κ. Τατούλη και την κα. Γιαννάκου, νέο πρόσωπο φαίνεται να σπρώχνεται από το press-gr, o κ. Μπένος. Από που προέκυψε υποψήφιος υπουργός περιβάλλοντος; Σε τι θα εξυπηρετούσε μία τέτοια κίνηση την ΝΔ; Μήπως ο κ. Μπένος σχετίζεται με το press-gr;

Την ώρα λοιπόν που σκεφτόμουν αυτά, έρχεται το πρωτοσέλιδο του ΕΤ. Μήπως τελικά το press-gr υποστηρίζεται από τον ΕΤ; Μήπως από κοινού προωθούν πρόσωπα, τα οποία όταν καταλάβουν συγκεκριμένες θέσεις θεωρούν πως εύκολα θα τα χειραγωγήσουν στη συνέχεια;

Το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν μιλάει; Ο κ. Μπένος; Δέχονται, δεν δέχονται, ή πρόκειται για παραμύθια της Χαλιμάς; Λίγο περίεργα δεν μοιάζουν όλα αυτά;

Θα υπάρξει νέο κόμμα;

Τις τελευταίες μέρες από φίλους, που προέρχονται από διαφορετικούς κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους, ακούω διαρκώς πως θα δημιουργηθεί νέο κόμμα πριν τις ευρωεκλογές. Και όλοι, αν και διαφοροποιούνται ως προς τα πρόσωπα που θα το συναπαρτίσουν, συμφωνούν πως θα έχει με την ίδρυσή του την στήριξη τριών τουλάχιστον ΜΜΕ.

Δεν θα ασχοληθούμε με το δευτερεύον, αν δηλαδή πράγματι θα δημιουργηθεί ένα τέτοιο κόμμα, αλλά με το κυρίαρχο ερώτημα, αν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει.

Πραγματικά, αξιωματική αντιπολίτευση δεν υφίσταται κατ' ουσίαν και αυτό δεν οφείλεται στον κ. Παπανδρέου. Οφείλεται στην τελευταία οκταετία ΠΑΣΟΚ, η οποία το απαξίωσε πλήρως. Ο ΣΥΝ δεν μπορεί σοβαρά να αναλάβει αυτό τον ρόλο, μιάς και φουσκώνει και ξεφουσκώνει δημοσκοπικά ανάλογα με τα συμφέροντα και τις αποφάσεις των ΜΜΕ.
Το ΛΑΟΣ και η Δημοκρατική Αναγέννηση δεν έχουν τουλάχιστον προς ώρας τα φόντα.

Έτσι, είναι λογικό κάποιοι να σκέφτονται να καλύψουν το κενό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι όμως δυνατό ένα νέο κόμμα, όση υποστήριξη και να έχει από τα ΜΜΕ να καταστεί αξιωματική αντιπολίτευση; Η απάντηση είναι κατά τη γνώμη μας θετική, αλλά με δύο προϋποθέσεις: μειοδοτική διαχείριση του Σκοπιανού από τον πρωθυπουργό και συμμετοχή στο νέο κόμμα προσώπων σοβαρών. Στην παρούσα φάση όμως καμία από τις δύο δεν πληρείται, καθώς ο κ. Καραμανλής χειρίζεται σωστά τα Σκόπια, ενώ και όσοι προβάλλονται ως διαφωνούντες-υποψήφιοι νέου κόμματος στερούνται προσόντων.

Γιατί το press-gr. στηρίζει τον κ. Τατούλη;

Παρακολουθώντας κανείς τις τελευταίες μέρες τις αναρτήσεις του press-gr. αποκομίζει την εντύπωση πως επισκέπτεται το γραφείο τύπου του κ. Τατούλη. Και άλλοι έχουν διαφωνήσει με τον πρωθυπουργό, πολὺ σημαντικότερα στελέχη μάλιστα (π.χ. Β. Πολύδωρας), αλλά οι απόψεις τους έχουν τύχει μάλλον χλευασμού από το συγκεκριμένο blog.

Θα αφήσουμε προσωρινά το ζήτημα του ποιός κερδίζει από τις δηλώσεις Τατούλη-είναι άλλωστε προφανές- για να εξετάσουμε δύο άλλες παραμέτρους του φαινομένου. Πρώτα πρώτα, γιατί ο κ. Τατούλης δεν φώναζε όταν συζητείτο, προετοιμαζόταν και ψηφιζόταν ο νέος ασφαλιστικός νόμος, αλλά φωνάζει τώρα; Είναι δυνατόν να μην αντιλήφθηκε το περιεχόμενό του και την καταγγελόμενη από τον ίδιο λαϊκή δυσαρέσκεια; Ίσως να είναι και αυτό, ίσως να είναι και το άλλο, το δεύτερο σημείο που επιθυμούμε να θίξουμε.

Ο κ. Τατούλης φαίνεται να θεωρεί εαυτόν Τσίπρα της κεντροδεξιάς. Προβάλλει λοιπόν την αντίθεσή του για να εξασφαλίσει ηγετικό ρόλο στην αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, την οποία και ο ίδιος ολόψυχα εύχεται-σε σημείο που να την θεωρεί, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, απτή πραγματικότητα. Ας μην ξεχνάμε πως τέτοιο ρόλο διεκδίκησαν παλιότερα πολλά στελέχη της ΝΔ, ανάμεσά τους και ο πάρα πολύς για τα μέτρα του κ. Τατούλη, Δ. Αβραμόπουλος. Αν δεν τα κατάφερε ο νυν υπουργός υγείας, πώς ευελπιστεί να τα καταφέρει ο κ. Τατούλης; Μία σύγκριση, σε οποιοδήποτε επίπεδο, μοιάζει ισοπεδωτική σε βάρος του. Δεν διαθέτει ούτε τον λόγο ούτε τη σκηνική παρουσία του κ. Αβραμόπουλου. Διαθέτει όμως έναν πηγαίο κολοκοτρωνέικο ενθουσιασμό που του εμπνέουν μάλλον κάποια παιδιά από την Αρκαδία, που βιάζονται να διαγκωνιστούν γύρω του. Μήπως ρε Τριπολιτσιώτες του press-gr. τον βγάζετε στη σέντρα τον άνθρωπο χωρίς να είναι έτοιμος; Μήπως επειδή έχετε κάνει τη σύγκριση με τον Αβραμόπουλο, για αυτό και χτυπάτε συνέχεια με αναρτήσεις τον υπουργό Υγείας;

Σε κάθε περίπτωση κ. Τατούλη, ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Αν ο κ. Καραμανλής καταστρέφει τη χώρα, σταματήστε τον. Αλλιώς είστε συνυπεύθυνος της καταστροφής.

Πότε θα διεξαχθούν εκλογές;

Αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα πως η κυβέρνηση σκέφτεται να προκηρύξει εκλογές-δημοψήφισμα για το Σκοπιανό, γεννάται το ερώτημα σε τι αποσκοπεί μία τέτοια ενέργεια. Είναι προϊόν γνήσιου πατριωτισμού, υψηλού αισθήματος ευθύνης, πραγματικά δημοκρατικής στάσης απέναντι στα μεγάλα ζητήματα ή κάτι άλλο;
Ενδεχομένως να συντελέσουν και τα παραπάνω σε μία τέτοια απόφαση, η οποία όμως εξυπηρετεί και μία άλλη επιδίωξη, τόσο της ΝΔ όσο και των υπολοίπων παλαιών κομμάτων: τη διατήρηση του πολιτικού σκηνικού. Όσο συντομότερα διενεργηθούν εκλογές τόσο μικρότερη θα φανεί η φθορά του ΠΑΣΟΚ και έτσι το σύστημα δεν θα παρουσιάσει πλήρη κατάρρευση.
Η ΝΔ έχει ανάγκη το ΠΑΣΟΚ και τούμπαλιν. Πρέπει λοιπόν να το προασπίσει, καθώς ένα ΠΑΣΟΚ κάτω από το 20% όντας στην αντιπολίτευση θα δημιουργήσει νέες εξελίξεις, ίσως απρόβλεπτες και σίγουρα ελάχιστα ελέγξιμες. Δεν αναφερόμαστε βέβαια στην άνοδο του Κ.Κ.Ε. ή του ΣΥΝ αλλά στη δημιουργία νέων πολιτικών φορέων που θα εισπράξουν τη γενική δυσαρέσκεια προς τα παλαιά κόμματα.

Φταίει το κακό το ριζικό μας

Κλίνει η υπόθεση Ζαχόπουλου, κλίνει δυστυχώς επικίνδυνα προς μία συγκάλυψη που θυμίζει μέρες ΠΑΣΟΚ.Η κυβέρνηση μοιάζει να ανατρέπει πλήρως τον εαυτό της, να πετάει τη σημαία της κάθαρσης και να εισέρχεται και αυτή στη λογική του κουκουλώματος, που έχει ήδη στοιχίσει στο ΠΑΣΟΚ την ίδια του την ύπαρξη· γιατί ας μην γελιόμαστε στη Χαριλάου Τρικούπη γνωρίζουν καλύτερα από όλους πως έχουν τελειώσει και για αυτό σχεδιάζουν αλλαγή σήματος, χρώματος και ίσως και ονόματος.

Με μία πρώτη ματιά, αυτή η στάση της κυβέρνησης δείχνει αυτοκτονική. Είναι όμως; Μήπως απλώς σε αυτή τη φάση οι εμπλοκές είναι πολλές και υψηλές, φτάνοντας στον ίδιο τον πρωθυπουργό και για αυτό δεν δύναται να προχωρήσει στην τιμωρία των ενόχων; Μήπως δηλαδή βρίσκεται στο δίλημμα μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα;

Εδώ βέβαια, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει πως η κυβέρνηση δεν φέρει καμία ευθύνη για την τιμωρία των ενόχων, καθώς η δικαιοσύνη είναι αυτή που αρχειοθετεί τις υποθέσεις και ρίχνει στα μαλακά (πλημμελήματα) τους κατηγορουμένους. Αυτά όμως θα ίσχυαν, αν στην Ελλάδα η δικαιοσύνη αποτελούσε πραγματικά την τρίτη εξουσία και ήταν όντως ανεξάρτητη. Σήμερα, όμως φαίνεται πως οι εξαρτήσεις είναι τέτοιες, ώστε δεν τολμούν οι δικαστές να δικάσουν με γνώμονα το δίκαιο, αλλά περιμένοντας άλλοι προαγωγές και άλλοι διατήρηση των θέσεών τους συμβιβάζονται και δικάζουν κατά τας υποδείξεις. Όσοι δε παραμένουν πραγματικά ανεξάρτητοι και ανεπηρέαστοι από οποιοδήποτε "κλίμα" και υπόδειξη, προφανώς περιθωριοποιούνται και δεν προάγονται. Σε προηγούμενη ανάρτησή μας (βλ. Ο Ζαχόπουλος ψυχοπαθής;) είχαμε διερωτηθεί αν σήμερα υπάρχουν δικαστές όμοιοι ενός Χρήστου Σαρτζετάκη. Με λύπη μας διαπιστώνουμε πως όχι.