Ξεχάσαμε την Τουρκία...

Στην τηλεοπτική δημοκρατία που ζούμε, έχουμε ξεχάσει τους Τούρκους, καθώς βομβαρδιζόμαστε από μία υπερπληροφόρηση σχετικά με το Σκοπιανό και την Αλβανία. Ο πλέον όμως επικίνδυνος γείτονας είναι -μην το λησμονούμε- η Τουρκία. Βέβαια, πέρα από την κατεύθυνση των ελληνικών ΜΜΕ προς τα εκεί, είναι και η τουρκική πραγματικότητα που μας επιτρέπει να την αντιπαρέλθουμε.

Πραγματικά, η τουρκική επιθετικότητα έχει μειωθεί, καθώς η γειτονική χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα μίας γενικευμένης αποσταθεροποίησης, αν το συνταγματικό δικαστήριο κρίνει τελικά παράνομη την ύπαρξη του μετριοπαθούς ισλαμικού κόμματος. Ο Ερντογάν είναι έτοιμος για αντίσταση και διαμηνύει πως σε καμία περίπτωση δεν παραχωρεί την εξουσία. Όταν το βαθύ κράτος είχε κάνει τα ίδια με το κόμμα του Ερμπακάν, οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές. Σήμερα, οι ισλαμιστές κατέχουν πλέον την εξουσία και καθημερινά ενισχύονται.

Πέρα όμως από την εμφύλια αυτή διάσταση ανάμεσα σε κεμαλιστές και ισλαμιστές, η Τουρκία βρίσκεται μπροστά και σε ένα άλλο αδιέξοδο· από τη μία η Ρωσία ανέρχεται σε ισχύ και επιρροή στην περιοχή καθημερινά και συσφίγγει τις σχέσεις της με την Ελλάδα, ενώ από την άλλη οι ΗΠΑ στρέφουν την πλάτη στον άλλοτε κραταιό περιφερειακό τους σύμμαχο, κυρίως με αφορμή το ζήτημα του Ιράκ και των Κούρδων.

Αυτά τα αδιέξοδα της τουρκικής πολιτικής, εξωτερικής και εσωτερικής, οφείλουμε να τα εκμεταλλευτούμε, αν επιθυμούμε να έχουμε το "πάνω χέρι" στις μεταξύ μας σχέσεις στο μέλλον. Καμία ολιγωρία και αδιαφορία δεν συγχωρείται· επιτέλους, ας μην περιμένουμε να μας ενοχλήσουν οι Τούρκοι, αλλά ας παρέμβουμε δυναμικά, διαμορφώνοντας τις εξελίξεις τόσο στο εσωτερικό της γείτονος, όσο και στο εξωτερικό.

Πώς κερδίζονται τα εδάφη

Πολλά έχουν λεχθεί για τους χειρισμούς των εθνικών θεμάτων κατά τις τελευταίες μέρες. Πέρα όμως από αυτούς, υπάρχουν και κάποια πραγματικά δεδομένα, που καθορίζουν τις εξελίξεις. Ένα από τα πλέον καθοριστικά είναι οι αριθμοί. Αναφερόμαστε εδώ, στα πληθυσμιακά αριθμητικά δεδομένα στη Βαλκανική.

Πέρα από τα υπερατλαντικά συμφέροντα, είναι δεδομένο πως χώρες όπως η Αλβανία και η Τουρκία αυξάνουν τον πληθυσμό τους. Δείγμα, θα πείτε, υπανάπτυξης. Ίσως. Είτε ανάπτυξη όμως, είτε υπανάπτυξη δείχνει μία τέτοια εξέλιξη, επιτρέπει, αν δεν επιβάλλει, τη διεκδίκηση εδαφών. Είναι βέβαια σίγουρο, πως με την οικονομική πρόοδο και την υιοθέτηση του δυτικού τρόπου ζωής θα πάψουν και αυτοί οι πληθυσμοί να αυξάνονται. Μέχρι τότε όμως έχουν αυτό το ουσιαστικό πλεονέκτημα.

Η έννοια του κοινού καλού, του συμφέροντος του συνόλου του Ελληνισμού, απαιτεί θυσίες. Δεν μπορεί παραμένοντες στον ατομισμό μας, φιλελεύθερης-δυτικής προέλευσης, να επιθυμούμε ισχυρή Ελλάδα. Αν δεν βάλουμε τις ορθές προτεραιότητες, τότε το κακό θα συνεχίζεται. Πόσοι από εμάς δεν επιθυμούμε καινούργιο αυτοκίνητο ή σπίτι περισσότερο από ένα παιδί; Όσοι λοιπόν βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση και αγαπάμε τον εαυτό μας περισσότερο από την οικογένεια, είναι βέβαιο -ό,τι και να διακηρύσσουμε- ότι τον αγαπάμε περισσότερο και από την Ελλάδα.